بوسه

                                        

 

بر لبم شعله های بوسه تو  

 

میشکوفد چو لاله گرم نیاز

 

در خیالم ستاره ای پر نور

 

میدرخشد میان هاله راز

 

ای سراپایت سبز

 

دست هایت را چون خاطره ای سوزان

 

در دست های عاشق من بگذار

 

و لبانت را چون حسی گرم از هستی

 

به نوازش لب های عاشق من بسپار

 

باد ما را با خود خواهد برد

 

دختر دریای نور

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

دختر گیسو کمند شهر عشقم
شهر ناز!
شهر گل های فریبا
شهر رویا های مستی
شهر دیدار و قرار.
شهره ام دریای پاکی
پیشه ام موج غرور
ساحل آرامش من
روح زیبای بهار.

دختر ابرو کمان شعر عشقم.
پر غرور!
جنسم از الماس سبز
جنگل دریای نور.
گیسوانم شاخه های بیکران زندگی
در نگاهم نور مهتاب شب بالندگی
پاک   پاکم
ناب   نابم
سبز  سبز!
سینه ای دارم پر از آواز مستی
می سرایم شعر هستی
می نوازم با طنین رنگ آبی
موج پر شور بهار زندگانی.

دختر زیبا کلام شهر عشقم
تک سوار سرزمین مهر ورزان
کودکانه نغمه ی شور و نشاط
آشنا با خاک و گندم
کوچه ها را میشناسم
مردم ام را دوست دارم
خانه ها را می گدازم
مرد ها را سرفرازم
عاشق دنیای شیرین
پر از فرهاد و فریادم.
کوه ها را می شکافم
دشت ها را می نوازم
ابر ها را می سرایم.
بارش باران رحمت
جنگ رویان عشق ام!
من بهشتم ،من بهشتم،من بهشت!
می نویسم دفتر خون و سرشت
در جهانی اینچنین بی سرنوشت!
درد تنهایی
پر از رنج و شکست
قلب یغما رفته در دنیای زشت!
می نویسم رشته ی جانم گسست
اینچنینم در سرای سرنوشت!

دختر رنگین کمان شهر عشقم
دختر شیرین و شور
دختر آواز قوی ام
دختر دریای دور
بال و پروازی دگر دارم کنون
سر به راه و رو به رویاهای دور
تا میان چشمه ای از جنس نور

 

خاکستر

وقتی

          که غزل های دلم

                   سجده می زنند

                              بر قافیه های

                                        کلام سادۀ تو

من با چه جرأتی

          دو بیتی های هجر تو را

                               برای سینهُ خود

                                       ترانه کنم

                                       که وجودم،مبدل

                                              به خاکستر سیه

                                                                نشود 

ولادت حضرت علی (ع) و روز پدر مبارک باد

پدر ای چراغ خونه! مرد دریا، مرد بارون
با تو زندگی یه باغه، بی تو سرده مثل زندون
هر چی دارم از تو دارم ، تو بهار آرزوها
هنوزم اگه نگیری، دستامو می افتم از پا

پدر عزیزم
از تو آموختم چگونه سبکبال زندگی کنم تا هجرتم نیز سبکبال باشد
این بالهای پرواز قناعت و امید و عشق را تو به من بخشیدی.

 

ناگهان یک صبح زیبا آسمان گل کرده بود
خاک تا هفت آسمان، بغض تغزل کرده بود
حتم دارم در شب میلادت، ای غوغاترین!
حضرت حق نیز در کارش تأمل کرده بود
هر فرشته، تا بیایی، ای معمایی ترین!
بال های خویش را دست توسل کرده بود
ای تو کعبه را نگین یا امیر المؤمنین
ای تو خلقت را پدر  وی خلائق را امین
کن نظر ز روی لطف به تمام پدران
روز سیزده رجب  ای امیر مؤمنان

 این روز بزرگ بر همه مردان و پدران ایران زمین مبارک باد.

بردار خیال

دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را به میهمانی گلهای باغ می آورد و دست های سپیدش را به آب می بخشید و شعر های خوشی چون پرنده ها می خواند..

 

شب هنگام

           که چو مرغ شباویزی

                              بردار تخیلم

                                        آویخته می شود

در خیال وصل تو

             غزل سبزی را

                       ترانه می کنم

که جوهر حزنم از گلو

                 می ریزد و

                       مردمک نگاهم

                                گرفته می شود

                                           از جاده انتظار تو

 

آرزو

کاش می شد تا که می رفتیم به باغ واژه ها با هم

دلم را در نگاه چشمه های مهر می شستی

                   تو می گفتی

                   و من گلدان شعرم را پر از گل واژه می کردم

بسان برگ انگوری

           دلم را سفره می کردم

و شعر خاطراتم پیچکی می شد

          به دور شاخه های تاک می پیچید و با طاقش

                     به روی ساقهُ گرم وجودت سایه می افکند

                                          کاش می شد...

مرهم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

طغیان سیلت                                                            

       می کندم ز جا

                 که من بال شکسته

                          به لا شه های سنگ می خورم

                                      و سرم شکسته می شود

و آندم که از گل بودن آبت

                    یعنی طغیانت

                            به شانۀ ساحل کشیده می شوم

ز هجر تو

      نفسم تنگ و

             دلم گرفته می شود

آری من

        چو ماهی گمشده ای هستم

                    که آبشش نازکم را

                                     پر می کنم

                                                  ز آب چشمۀ زلال تو

و می آیم تا لا به لای خزه های سبزت

                                        لانه کنم

باشد که با دست سبز و مهربانت

                          بر ترک شیشۀ دلم

                                                        مرهم نهی

نوروز

بازکن پنجره را                                      
و ببین پر زدن بلبل باغ
که شده مست زبوی خوش و جان بخش بهار    
وبکش با نفسی تند و عمیق
بوی عطر گل یاس                                    
وببین مرغک آزرده عشق
که حزین بود و نزار
با شکوفایی گلهای بهار
شده سرمست غرور
دیگر آن سوزش سرمای زمستان
نخورد بر بدن سبز درخت
یا که شلّاق خزان
نکند غنچه گل را پرپر
بازکن پنجره را
پرکن از رایحه و عطر بهار
ریه خسته ز سوز و سرما
و ببین در همه جا
فرشی از سبزه وگل پهن شده ست
تک درختی که زسرما بدنش می لرزید
جامه سبز به تن کرده
تنش گرم شده ست
پولکی را که سپید است و قشنگ
یا که زرد است و بنفش
دست خیّاط زمان
روی این جامه سبز
دانه دانه زده با زیبایی
گوییا فصل بهار
کرده بر پیکر این تازه عروس
تورخوش رنگ و سپید
از لطافت چو حریر
این بهار هم گذرا است
سال دیگر شاید
نتواند بگشاید« جاوید »
باز این پنجره را

سال نو مبارک

بهارنزدیک است

و کسی گفت بهارنزدیک است

و من با شبنم روی یک گل یاس نوشتم

ای کاش این بهاری که می گویند

بی خبر می آمد

شاید آنوقت ز شوقش

همه گل می دادیم

صدا

من در اين خانه به گمنامي نمناک علف نزديکم       

من صداي نفس باغچه را مي شنوم

و صداي ظلمت را

وقتي از پشت درختي مي ريزد

و صداي سرفه ي روشني از پشت درخت

 عطسه ي آب از هر رخنه ي سنگ

 چکچک چلچله از سقف بهار

 و صداي صاف باز و بسته شدن پنجره ي تنهايي  

و صداي پاک پوست انداختن مبهم عشق  

متراکم شدن ذوق پريدن در بال  

و ترک خوردن خودداري روح

 من صداي قدم خواهش را مي شنوم

و صداي پاي خون را در رگ

تپش قلب شب آدينه

و صداي باران را روي پلک تر عشق...

Happy valentine’s day

دلم همچو آسمان،پر از ابرهاي بارانيست،
اي کاش دلم امشب بگريد، شايد که بغض عشق در چشمانم بشکند....

اگر باران بودم آنقدر مي باريدم تا غبار غم را از دلت پاک کنم

 اگر اشک بودم مثل باران بهاري به پايت مي گريستم

 اگر گل بودم شاخه اي از وجودم را تقديم وجود عزيزت ميکردم

 اگر عشق بودم آهنگ دوست داشتن را برايت مينواختم

 ولي افسوس که نه بارانم نه اشک نه گل و نه عشق

 اما هر چه هستم قلبم را به تو هدیه می کنم

 مواظبش باش!نه برای آنکه قلب من است!

برای آنکه تو در آن هستی..

بیا

تقدیم به کسیکه با احساسش دست نخورده ترین شیشه های دوردست رویاهای دلم را لرزاند.

                                

بیا و پنجه های سرد شعرم را                                      

          که خشکند و خم نمی شوند

                   میان تنور گرم دست های وفا

                                           گرمی بخش

تا بتوانم

     من از این

           پنجه های خشک و                                  

                         آن انگشت

                                  زنجیر عشقی ببافم و

                                              بپای وفا زنم          

                              

تقدیم به او که قلب مرا لمس کرد

مرا صدا بزن!                                               

چه گرم می کند مرا پیام آشنای تو

صدای آشنای تو مرا چه عاشقانه در ورای فکر ها

خطاب می کند

و من جواب می دهم

ای همیشه ماندنی مرا صدا بزن

سپیدی لبان تو پیام عشق می دهد

و من کنار خاطراتم،تو را مرور می کنم

صفای جان من نشانه ای برای با تو بودن است

و برق چشمان من،برای دیدن دوباره ات

به انتظار مانده است

 

زمان آشنا شدن قسم به عشق خورده ام

 

قسم به جان آرزو،امید

 

که قلب عاشقم فقط به یاد تو هماره زنده است

 

به انتهای شعر خود که می رسم

 

کلام را به یاد تو تمام می کنم

 

و اینچنین تو را خطاب می کنم،ای تمام آرزو!

 

مرا صدا بزن،صدا بزن،صدا بزن

 

پریشان خاطر

بخوان این سرود تنهایی را..

 

من می گویم و تو بخوان این سرود تنهایی را      

من مي گوييم و تو بنويس اين غم نهان در دل را

نگاهم بر طاق بلند اين اتاق است

نگاهم آشفته وآ زده ي اين نهان است

بدنبال صدايي در اين آشفته بازار مي گردم

بدنبال هوايي براي تنفس

سكوت همه جاي اين اتاق را نشانه رفته است

سكوت جايي براي من ديگر باقي نگذاشته است

از درد ها برا يت  گفتم اما

 ديگر دستانم طاقت نوشتن  ندارند

چه گوييم برايت كه جز تنهايي ندارم

از آسمان و زمين گفتن چيزي ندارم

قبله ي من

مي دانم كه تو هم آشفته درد تنهايي هستي

مي دانم كه تو هم پر پرواز مي خواهي و مست هستي

به شوق ديدارت به دنبال عقربه ها سرگردانم

هر روز عمري از من ميگذرد و  رسيدنت را نمي دانم

به شوق ديدارت خط بر روي ديوار نشان ميكنم

كه اگر عمري وفا نكرد از نشان بر روي ديوار  مرا نشان كني

 منتظرت هستم بيا، بیا ،...

عشق

 

عشق با روح شقايق زيباست

    

عشق با حسرت عاشق زيباست

                        

عشق با نبض دقايق زيباست

 

عشق با زهر حقايق زيباست

 

عشق در حسرت ديدار تو زيباست

 

می روم

می روم !
دیگر از شهر، گریزان شده ام                             
می روم !
دیگر از حرمت نا گفته، پشیمان شده ام
من از آن خاطره های شب مهتاب
از آن عطر گل افشانی گیسوی بلند و تن یاس
من از آن بوسه
از آن گرمی احساس عبور گل سرخ
من از آن زمزمه ی ماهی و موج و دریا
و سبد های پر از روزی و مرگ
من از آن پنجره های به غم آویخته
از نعره ی دلگیر و قفس های کبود
و پرستوهای زنده بگور
کودکان سر راه
دختران غم فردا
پسران بیمار
از کبوتر های خسته به دام افتاده
از بلوط سر آن باغچه ی خشکیده
چه پریشان شده دلگیرم و دلگیر ،گریزان شده ام!
می روم!
من دگر از کوچه ی پائیزی این فصل خزاندیده پریشان شده ام

رسم و آئین جوانمردی، کو!؟
تا کجا ناپیداست
مردمانی به خروش
هرزه گانی به فروش
مرگ را سنگر نیکویی هست
عشق را گرمی بازار ریا
کژدمی هدیه ی زهر آگینی است
که جگرگاه کلام ام خونی است!
با تو اما سخنی نیست
بزن نیش
که در طبع تو آرامش توست.

می روم !من دگر از شهر شما خسته شدم
می روم!
تا که نپرسی از من
به چه ها دل بستی
و چرا از همه جا و همه کس دل کندی

نهال عشق

                                                                

در خلوت سبز سکوتم، 

                     

                 

                      که نهال عشق،

 

 

                                 جاودانه می شود.

 

هرگز،

 

 

          ساقه ام،

 

 

                   بی شوق روی تو،

 

 

                                جوانه نمی زند.

 

صدا کن مرا

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 من تنهاتر از آنم كه انتظارم به دسته گلي پايان گيرد!!
و دل شكسته تر از آنم كه به انتظار ... طاقتم باشد!

صدا کن مرا،

صدای تو خوب است.

صدای تو سبزینۀ آن گیاه عجیبی است

که در انتهای صمیمیت حزن می روید.

در ابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنها ترم.

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است.

و تنهایی من شبیخون حجم ترا پیش بینی نمی کرد.

و خاصیت عشق این است.

کسی نیست،

بیا زندگی را بدزدیم،آن وقت

میان دو دیدار قسمت کنیم.

بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم.

بیا زودتر چیز ها را ببینیم.

بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خامو شی ام.

بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را.

عشق

 

عشق از کلمه‌ي عشقه برگرفته شده. عشقه نام گياهي است در هند که اگر بر هر گياهي، حتي درختي تنومند بپيچد، آن را از پاي در مي‌آورد.